Opis
Kitáb-i-Íqán, czyli Księga Pewności, to najważniejsze dzieło o charakterze teologicznym i doktrynalnym w całej literaturze bahaickiej, ustępujące rangą jedynie Najświętszej Księdze. Bahá’u’lláh objawił ten tekst w 1862 roku podczas swojego wygnania w Bagdadzie, odpowiadając na szereg skomplikowanych pytań zadanych przez wuja Bába. Słusznie można twierdzić, że ze wszystkich pism objawionych przez Autora Objawienia Bahaickiego, właśnie ta książka w najbardziej brawurowy sposób usuwa wieloletnie bariery doktrynalne rozdzielające w sposób nie do przezwyciężenia wielkie religie świata. Kładzie ona tym samym nienaruszalne i szerokie podstawy pod całkowite oraz stałe pojednanie ich wyznawców.
